Translate
Κατερίνα Ν. Θεοφίλη: ''Σωριασμένα Ποιήματα''
Η συλλογή περιλαμβάνει 250 - 400 ποιήματα χρόνων 2009 - 2012.
1)
με τα απομνημονεύματα της πολιτείας,
ήταν που τα μάτια έγιναν κράσπεδα
κι όλα σταματούσαν εκεί,
σαπίζοντας για πάντα το ταξίδι τους...
2)
Μεθύσαμε το άλογο
μέχρι ο καλπασμός, τον πιο απότομο γκρεμό να επιχειρήσει...
έτσι - γιατί μας άρεσε του φόβου η γιορτή
κι η επιμήκυνσή μας στο σκοτάδι...
όλα τα ταξίδια μας άρχιζαν από εκεί
κι ο ήσκιος μας εκεί σβηνόταν πάλι...
3)
Έπρεπε να φυλάξουμε ιστορίες
και της καμήλας να φιλήσουμε τα οστά,
γιατί η έρημος μέσα μας άνοιγε-
πίναμε, χρόνια, την ασάλευτή της σκόνη...
4)
Πέρασε το ίχνος κατάστηθα.
Βρήκαμε δέρμα χιλιοστά απ' το φαρδύ το πέλμα
μα ούτε ο γίγαντας ήταν εκεί
ούτε το τράνταγμα του τελικού θυμού του...
...κρίμα που ταξιδεύσαμε ως τα έγκατα...
άδεια η σπηλιά με μοναχά τον σκελετό του Οδυσσέα.
5)
Σπατάλησε αναπνοές,
έσφαξε κρότους.
Ταξίδευε με τρόπο κυκλικό
ως να επιμεληθεί τον νεκροθάλαμό του...
6)
...χωρίς τσέρκι και κύλησε.
Είχε βροχή, χιόνι, αέρα
λίγη καμένη γη
και το κουτσό το πόδι
ν' ανοιγοκλείνει βήματα.
...χωρίς τσέρκι και κύλησε
στο ''πουθενά'' ή στο ''αλλού''
κι ώσπου το είδε το σπαθί
-και στάθηκε-
στης μέδουσας το μάτι καρφωμένο.
7)
...Και παραμύθια χόβολης και ολάκερο σκοτάδι!
Πολλά τα διάφορα ''μετά'' τετελεσμένα -
δεν βγήκε από την σπηλιά
όσο κι αν διάβαζε ο καιρός στρωτά
περί του δράκου!
8)
Άνεμος κομψός
κρεμάστηκε στην λεύκα.
Αυτόχειρες η σκόνη κι η εικόνα.
Ο δρόμος όμως περπατούσε...
9)
Όποιος εγύριζε στις μνήμες του
να βρεί την γοητεία της στάχτης,
σε καπνοδόχο στενωπό με εμμονή καλικαντζάρου καταντούσε
ως ανώφελη περιστροφή επί του άξονός του
για το ''δεν ξέρω, δεν μπορώ και δεν βαδίζω άλλο"...
10)
Τραγούδαγε, με ορχήστρα τα φυλλώματα, το πράσινο ρυάκι...
Ο παφλασμός υπέκυπτε στον οργασμό της λάσπης
κι όλοι οι ήσκιοι θήλαζαν την τύχη από εκεί...
Να συντονίσει, έπρεπε, στα αίματα, την κίνηση του ανέμου
αγέννητο παιδί, με ωχρό καλάμι,
κι ανέβηκε ψηλότερα και λίγο πιο πολύ-
ορίστε τώρα γόνατο με γρατζουνιές γεμάτο
σπασμένη κνήμη
ανίκανη το βήμα της να βρει...
ωστόσο την διεύθυνε την μουσική ως τα πλάτη
και στου θανάτου τον λαιμό κρεμάστηκε κι αυτή...
με ακροατή το τσούξιμο απ' του καιρού το άδειο μάτι,
βραβεύτηκε με ερημιά που κόρακας μονάχα έχει δει...
11)
Χιόνι εκεί - δέντρο εκεί - φέρετρο εικόνα...
Κλείσε-με.
Πού σε συναντώ σάβανο ''κάτι'' ;
Πού μες στα χώματα σε χάνω ως ''γιατί'';
12)
Λιμνάζει η αφή - έθαψα τον πατέρα.
Τα παλιά μπακίρια
πάνε στο χώμα...
γυρίζει ο γύφτος
γυρίζει και ξεθάβει...
13)
...βγήκε και δάγκανε
χαρτιά
μολύβια.
Τύλιγε κόλλυβα σ' ανέμους...
Ενδιάμεσα από εδώ
είδε πιο εκεί
και παραδίπλα - κάτι;
Έφυγε από εδώ
πήρε από πιο εκεί
και παραδίπλα - κάτι;
14)
Γλάρου σκιά σε σίδερο βυθό
λοστρόμος ο καιρός
στο σάπιο το κατάρτι
καρφώνει του παραμυθιού το υποσέλιδο.
Κυκλώνας κατά δω
περιστροφή σ' άδειο ναό-
βραχμάνοι ήταν τα δάκτυλα
και σπάνε...
15)
Με μαεστρία απεργού απελπισμένου
έκανε την παλάμη του χωνί
ένα σπασμένο χέρι
_ ''Ζητώ τα απολεσθέντα μου, μα μείνε εσύ να με κοιτάς ως κεκτημένο''
16)
...λέξεις - σπασμένα κηροπήγια
άφωτα ταξίδια...
Απ' τα σκοτάδια βγήκε ο καιρός
με φλυαρίες βογκητών που έμοιαζαν φλόγες...
17) Και των ανέμων δόντια στον αυχένα και πτήσεις των καιρών ·
σκουπόξυλα των μαγισσών σπασμένα….
Φευγαλέες παραμυθιών διαπραγματεύσεις…
Πφφ…λες και οι δράκοι γι’ άλλον σκοπό την φλόγα τους δεν έχουν
παρά να καίνε τις σελίδες των ανθρώπων…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου